كردن با ايشان ، جنگ كردن با من است و جنگ كردن با من ، جنگ كردن با خداست و آشتى كردن با ايشان ، آشتى كردن با من است و آشتى كردن با من ، آشتى كردن با خداست . » بعد از آن پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تلاوت فرمود اين آيه را : يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ « 1 » . « 2 » بيستم : نيز روايت كرده از حسن بن محبوب از مالك بن عطيه از ثابت بن دينار از ابى جعفر عليه السّلام كه فرمود : حسين بن على عليهما السّلام يك شب پيش از آن كه شهيد شود به اصحاب خود فرمود : روزى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با من گفت : « اى فرزند من ! زود باشد كه برسانند تو را به سوى عراق و فرود آورند تو را به زمينى كه او را عمو را و كربلا گويند و تو در آن زمين شهيد شوى و جماعتى با تو شهيد شوند . به تحقيق كه نزديك شده است آن عهدى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با من كرده بود و من فردا روانه‌ام به سوى آن حضرت ؛ پس هر كس از شما كه برگشتن را دوست دارد ، بايد كه در همين شب برگردد كه من او را اذن برگشتن دادم و از من بحل « 3 » است . » و آن جناب در اين باب تأكيد و مبالغهء تمام نمود و ايشان راضى به برگشتن نشدند و گفتند : به خدا قسم ! كه تو را وانمىگذاريم و از تو هرگز جدا نمىشويم تا آن كه به جايى كه وارد مىشوى ما نيز وارد شويم . آن حضرت چون اين عزيمت را از ايشان ديد ، فرمود : « بشارت باد شما را به بهشت ! به خدا قسم كه بعد از آن چه بر ما وارد شود ، درنگ خواهيم نمود ؛ آن قدر كه خداى تعالى خواسته باشد ؛ پس بيرون خواهد آورد خداى تعالى ما را و شما را در آن هنگام كه قائم ما ظاهر شود ؛ پس انتقام خواهد كشيد از ظالمان و ما و شما مشاهده خواهيم كرد ايشان را در زنجيرها و غل‌ها ، گرفتار انواع عذاب و نكال . » گفتند به آن حضرت : كيست قائم شما اى فرزند رسول خدا ! ؟

--> ( 1 ) . سورهء توبه ، آيه 32 . ( 2 ) . ر . ك : كفاية المهتدى [ گزيده ] ، صص 100 - 101 ، حديث هيجدهم . ( 3 ) . بدون مانع ، بىاشكال ، تركيبى از كلمه ب + حل به حلّال .